In mijn natuuropleidingen in België, zijn oeroude mythes (later omgevormd tot sprookjes)en verhalen een belangrijke bron van inspiratie en wijsheid. Het verhaal van de Bramenplukker is er één van, waarin de (vertroebelde) kijk van de mens naar de natuur uitgelicht wordt.
Het gaat over een man die alleen in het bos woonde. Hij leefde eenvoudig in een kleine hut. Met weinig spullen of luxe. En toch voelde hij zich de rijkste man op aarde, want elke dag genoot hij van alle rijkdom in het bos. Hij keek met de ogen van een kind. Verwonderd en open. Hij voelde, proefde, zag en hoorde met een open hart en open geest, in alle zuiverheid en onschuld zonder ruis of afleiding. De bomen waren de pilaren van het kasteel. De dauwdruppels waren parels waar hij elke ochtend van genoot als hij zijn hutje uitliep. De meren waren spiegels met oneindige afbeeldingen van de prachtige wolken in de lucht. De vogels zongen prachtig symfonie waar hij stil en vol bewondering naar luisterde. Als dit moois raakte hem diep in zijn ziel en vervulde hem met rust en dankbaarheid.
Waarom ik dit verhaal met je deel? De Bramenplukker inspireerde mij. Hij maakte dat ik het bos met andere ogen ging zien en dat ik me weer bewust werd van onze positie als mens. Hoe gaan wij met de aarde en de natuur om. Hij maakte me bewust dat ik ook verlangde om me weer te verbinden met de natuur, me onderdeel van he grote geheel te voelen en te openen op een diepe laag. Die reis begon ik door me weer te verwonderen als een kind. Mijn zintuigen weer te openen. Te verdwalen in de natuur. Te stoppen met kilometers te wandelen, maar juist te vertragen en te verstillen. Te voelen, te ruiken, te horen, te zien en mijn hart en ziel te openen met alles wat leeft. Het voelde als thuiskomen en daardoor voelde ik weer een oerconnectie. Een innerlijke zielsverbinding, met alles wat leeft. Ik opende mij voor de spiegelingen van de natuur en de antwoorden die daardoor diep uit mijn eigen systeem omhoog kwamen.
Als ik nu een issue of een probleem heb, trek ik de natuur in. Vindt een plek waar ik mag zijn. Ga zitten en neemwaar. Sluit mijn ogen en kom tot rust met mijn vraag. Als ik na een tijd mijn ogen weer open, kijk ik wat ik zie met een andere blik. De bomen lijken als pilaren, zuilen van rust en lichtheid. De wind streelt zacht mijn gezicht en ik voel me geliefd en bemint. De Buizerd erkent mijn aanwezigheid door zijn kreet hoog uit de lucht en ik voel me verbonden…..en dan voel ik diep van binnen het antwoord op mijn “probleem”. Het ploept vanzelf op, zonder dat ik er over na denk.
Ik voel blij en opgeruimd. Mijn hoofd is helder en rustig. Mijn hart is vol liefde en dankbaarheid en ziel is diep vervult. Op dat moment voel ik me de Bramenplukker met een veld vol prachtige parels in een paleis vol spiegels en zuilen. Rijkdom in de diepste zin en de rijkste vrouw van de wereld die mee stroomt op het leven in moeiteloosheid en diepe dankbaarheid voor de natuur en alles wat de aarde brengt.
Deze ervaring heeft mij veranderd en gemaakt tot hoe ik nu in het leven sta… en die rijkdom wil ik ook met jou delen. Hoe zou het zijn als jij je weer kan verwonderen over de rijkdom van wat de aarde ons biedt? Bewuster te leven en niet alleen maar te nemen, maar in dankbaarheid te eren?
Tijdens de Solotijd en de 24 uurs bosretraite kun je mee op reis in de wereld van de Bramenplukker. “Durf in stilte te ZIJN” en ontmoet je ware zelf weerspiegelt door de natuur in een veilige bedding.
Nieuwsgierig? Kijk voor mee informatie verder op mijn website.
Liefs Veronica